4 augustus 1944, acht onderduikers opgepakt
De Duitse bezetter zegt: "wij hebben een betrouwbare bron die met stelligheid beweerd dat er
in het achterhuis van perceel Prinsengracht 267 Joden ondergedoken zitten".
Hoewel het verhaal gaat dat er een telefoontje is binnengekomen bij de SD (sicherheitsdienst) ligt dit
niet erg voor de hand.
Armoe, Joden brengen geld op
De hongerwinter naderde. Er was armoe en honger. Met de winter voor de deur hadden veel mensen weinig
te eten omdat de Duitsers rantsoeneerden. Ze zagen de vijand naderen die vanuit Frankrijk oprukte naar
België.
We schrijven de zomer van 1944.
Veel onderduikers werden verraden voor geld. De Duitsers betaalden grif per hoofd. Als iemand de familie
Frank en de vier andere onderduikers wilde verraden dan zou hij dat zeker persoonlijk hebben gedaan om
er financieel ook beter van te worden.
De Duitsers spraken ook van een 'betrouwbare bron'. Iemand die zij voldoende op zijn woord vertrouwden
om een inval te doen. Op basis van één enkel telefoontje zou de SD nooit een inval
organiseren omdat ze het moeilijker hadden dan in de beginjaren.
Wat opmerkelijk is is dat de verrader het heeft gehad over vier onderduikers terwijl er in
werkelijkheid acht waren. Tijdens de inval moest er ook in allerijl een extra wagen en meer manschappen
komen.
De inval laat zich het beste omschrijven zoals de RIOD (Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie, thans
het NIOD) dat deed:
Het was een mooie, warme zomerdag. Tussen tien uur en half elf stopte een Duitse auto. Een
geüniformeerde Duitser en een aantal in burger geklede Nederlandse mannen stapten uit en liepen
het gebouw binnen. Een van de mannen bleef in het magazijn achter, de Duitser en de anderen
gingen naar de kantoren op de eerste verdieping.
Één opende de voordeur van het voor-kantoor. Hij trof er Miep Gies, Bep Voskuijl
en Kleiman. "Deze man", zo vertelde Miep vele jaren later, "die een pistool duidelijk zichtbaar in
de hand had en dat in onze richting had gestoken, voegde ons toe: rustig blijven zitten en
niet weggaan. Aan het geloop op de gang kon ik bemerken dat er meerdere lieden in het gebouw
waren."
Kugler [een naaste medewerker van Otto Frank], die in 1955 naar Canada is geëmigreerd,
is na de oorlog nooit officieel over het feitelijke verloop...
Pagina's over WOII
Het onderwerp 'TWEEDE WERELDOORLOG' wordt op MokumsNL verder niet meer behandeld.
Bovenstaand artikel kun je aflezen op:
DE DOKWERKER
(je komt direct op de juiste pagina terecht)
Het verraad van de familie Frank
Als je alle lezingen goed leest is de meest aannemelijke versie die van nachtwaker Martin Sleegers die
op de avond dat er een inbraak zou zijn geweest volgens Anne aan de boekenkast heeft staan rommelen. Daar
was op zich geen enkele reden toe omdat er alleen boeken in stonden die dus voor een eventuele
inbreker geen waarde hadden.
Bovendien kon Sleegers niet op het oog vaststellen of er boeken misten omdat hij totaal geen kennis
had van wat er in de kast gestaan zou moeten hebben.
RING