Wim Sonneveld
Amsterdammer en toch geen Amsterdammer. Charmeur maar oh zo vol venijn. Vrouwengek maar niet heus.
Overlopend van humor maar zelf soms depressief. Een open boek op het podium maar privé
vol geheimen. Vol levenslust en toch zo jong gestorven.
Wim Sonneveld. Boegbeeld van de kleinkunst.
Willem wordt in Utrecht geboren op 28 juni 1917, op 56-jarige leeftijd overlijd Wim te Amsterdam,
8 maart 1974.
Op school was Wim al een lolbroek, leren en werken was niets voor hem, Wim was liever lui dan moe. In
1936 streek Wim in Amsterdam neer met zijn vriend. Zijn homosexualiteit zag Wim als een mogelijk beletsel
om uit te groeien tot een gevierd zanger/ cabaretier. Wim lukte het om tot na zijn dood zijn geaardheid
verborgen te houden.
De Westermarkt en later de Prinsengracht waren zijn domein maar zingen deed Wim het liefst in het
Frans en in Frankrijk, daar kon hij echter nooit van leven. Toen de oorlog uitbrak ging hij terug naar Nederland en had hij diverse rollen.
In 1943 richtte hij zijn eigen gezelschap op met Conny Stuart, Joop Doderer, Hetty Blok en
Albert Mol.
In 1959 doekte Sonneveld het gezelschap op omdat hij de rol van Professor Higgins kreeg in
My Fair Lady. Tijdens deze drie jaar durende musical maakte hij plannen voor een
solovoorstelling, die hij uiteindelijk pas in 1964 het waard vond om aan het grote publiek te tonen
Na dit succes trad hij in 1966 op met Ina van Faassen en in 1971 met Willem Nijholt en Corrie van
Gorp.
Aan het eind van de winter van 1973/ 1974 kreeg Sonneveld een hartaanval in zijn auto. Hij
raakte in coma en werd een aantal weken verzorgd in een Amsterdams ziekenhuis waar hij later
overleed.
Wim Sonneveld wordt gerekend tot 'de grote drie', te weten hijzelf, Wim Kan en Toon Hermans.
'Aan de Amsterdamse grachten' is oorspronkelijk van Wim Sonneveld maar velen hebben het nummer daarna
gezongen: Harry Slinger, Manke Nelis, cabaretgroep Purper, Tante Leen, Louis Neefs, Leoni Jansen,
en veel anderen.
Bekende Amsterdammers
Daarmee kwamen ze niet altijd thuis want de Duitsers pikten veel van het eten in omdat ze zelf
ook een tekort aan voedsel hadden door hun eigen blokkades.
Daarnaast vroegen de boeren veel geld voor het eten, ze wisten van de enorme tekorten en buitten
dat uit. Vaak werden familiesieraden geruild tegen een zak graan.
RING