Taakstraf en polderzorg is de oplossing
In Amsterdam verbazen wij ons wel eens collectief over crimineel gedrag dat maar al te vaak gepleegd wordt
door dezelfde daders, de zogenaamde 'draaideur criminelen'. De kruimelaartjes die keer op keer de fout
in gaan en zich doorgaans schuldig maken aan gelijksoortige delicten.
Leren ze het dan nooit of zijn ze, zoals ze zelf vaak beweren, kansloos en krijgen ze ook geen
kans van de gemeente? In ieder geval is ook een draaideur crimineel een 'eerste' keer gepakt en zal toen
een mild
vonnis van de rechter te horen hebben gekregen om, zoals men denkt, te voorkomen dat men in de gevangenis
verder criminaliseert.
In dit soort gevallen wordt een taakstraf gegeven, een taak ten behoeve van de samenleving.
Taakstraffen
Een taak, leer- of werkstraf levert degene die deze straf moet ondergaan geen geld op, dat is alvast een
pluspunt. Dat dergelijke straffen uiteindelijk meer geld kosten dan iemand een nachtje opsluiten in de
lik is toch echt een ander verhaal.
De straf kan dus arbeid betekenen of een lesprogramma volgen. Ook komen combinaties van beiden voor. Er moet
wel altijd een rechter aan te pas komen om in plaats van een vrijheidsstraf of geldboete een alternatieve
straf op te leggen.
Hier is iets wonderlijks aan de hand. Want waarom zijn er geen vaste strafmaten? Stel, je pleegt voor
het eerst een diefstal, wordt gepakt en staat voor de rechter. Die legt je overeenkomstig de eis van de
officier van justitie een taakstraf op van 40 uur en een cursus re-socialisatie.
De dader is er blij mee want die hoeft de gevangenis niet in. Waarom niet gelijk die straf met de dader
bespreken en opleggen als die akkoord is? Immers, de dader heeft baat bij een alternatieve straf, daar hoeft
toch geen rechter aan te pas te komen?
De werkzaamheden die uitgevoerd moeten worden zijn taken voor niet-commerciële instellingen zoals
gemeenten, bejaardentehuizen en ziekenhuizen of Staatsbosbeheer. Een leerstraf is een cursus die de dader
bewust moeten maken van de gevolgen van zijn vergrijp voor het slachtoffer.
Voordelen taakstraf
Hoewel ik zeker weet dat er een beter alternatief is zijn er ook voordelen om een taakstraf op te leggen in
plaats van een vrijheidsstraf,
De veroordeelde heeft betere kansen op een succesvolle terugkeer in de maatschappij doordat hij
contact houdt met de samenleving. Omdat de straf in dienst is van diezelfde samenleving profiteert
de samenleving. Grootste pluspunt is het voorkomen van verdere criminalisering.
De overheid stelt dat het tot uitvoer brengen van een taakstraf de samenleving minder geld kost maar het
is maar net hoe je dat bekijkt. Die gevangenis staat er toch en het toezicht op het uitvoeren van een
taakstraf niet, daar moet je mensen voor opleiden en in dienst nemen.
Maar goed, ik kan er een eind in meegaan dat een taakstraf ten opzichte van een vrijheidsstraf voordelen
biedt voor de dader en de samenleving. Alleen twijfel ik sterk over de manier waarop je dit
zou moeten doen.
Leuk, zo'n taakstraf, je komt nog eens onder de mensen. Jammer dat het er op zit
Straks heb ik nog een suggestie hoe je de samenleving een beter gevoel kunt geven bij de opgelegde straf
en de dader nog beter in staat kan stellen zich te rehabiliteren.
De aanleiding tot deze pagina was de opmerking van een veroordeelde. Die kreeg van een rechter een
taakstraf opgelegd omdat een boete geen zin had, de man had totaal geen geld. Een gevangenisstraf leek
ook niet op zijn plaats omdat dat alleen maar zou leiden tot meer agressie en crimineel gedrag bij hem.
Na de straf zei de dader "jammer dat het erop zit, ik vond het wel gezellig". De dader leeft van een
bijstandsuitkering, heeft wel een woning maar kan de huur niet betalen, hij krijgt dus zorg- en
huurtoeslag. Hij zit in een sociaal isolement, heeft geen vrienden en de buurt waar hij woont kenmerkt
zich door enerzijds een groep allochtonen die de straat terroriseren en aan de andere kant, enkele straten
verderop, de yuppen die zich massaal storten op de vrijgekomen woningen.
Hij hoort dus nergens bij. Maar toen hij een taakstraf opgelegd kreeg had hij ineens vrienden. Ook kleine
crimineeltjes die wellicht nog op het rechte pad te krijgen zouden zijn. Samen deden zij een taak voor de
plantsoenendienst van de gemeente. Na afloop verviel 'onze' dader weer in zijn oude patroon, geen vrienden,
geen uitzicht op een sociaal leven, geen begeleiding. De aandacht die hij tijdens zijn taakstraf kreeg
hield plotseling op, in feite was hij slechter af, ondanks de taakstraf in plaats van een vrijheidsstraf.
Als dat re-socialiseren niet werkt, dan schiet je dus maar weinig op met deze alternatieve straf. Maar er
zijn wel goed alternatieven, maar dan moet de overheid daar wel fors in investeren, dat weerhoudt onze
machtsdragers er wellicht van er eens goed naar te kijken maar ook daarvoor meen ik een oplossing te hebben.
Private verzorgingsregio: polderzorg
Stelling
In de anonimiteit van de grote stad kun je simpelweg niet re-socialiseren, taakstraffen in plaats van
vrijheidsstraffen hebben daar nauwelijks een positief effect. Maar ook andere zorg zou gecentraliseerd
moeten zijn, bejaarden- en verzorgingstehuizen moeten dicht bij medische zorg (ziekenhuuizen en
revalidatiecentra.)
Doel
Breng veroordeelde daders en de samenleving dermate dicht bij elkaar dat ze zich bewust zijn van elkaar. Alleen
dan kweek je begrip van beide kanten. De kans dat een dader ook echt succesvol terug kan keren in de
maatschappij moet zo groot mogelijk zijn, dat kan niet met de huidige strafmiddelen. Ook na de straf moet
het contact in stand gehouden kunnen worden.
Met polderzorg kan een efficiëntere gezondheidszorg worden geboden, maar ook gehandicapten kunnen hun
plek krijgen en 'meedoen'.
Middel
Leg een groot complex aan in een poldergebied. Bouw daar een groot ziekenhuis, bejaardentehuis, een dorp
met winkels, zorg voor een penitentiaire inrichting met meerdere afdelingen, open, half-open, gesloten en
voor zwaar-gestraften.
Zwaargestraften moet je uitzicht geven op een lichter regime, de taakstraffers kunnen zich direct nuttig maken
in de polderzorg, bijvoorbeeld het ziekenhuis of een van de andere sociale instellingen. Toezicht kan
eenvoudiger plaats vinden. Door een groot dorp te bouwen en enorme bejaardentehuizen ontstaat er een
prettige leefgemeenschap met een hoge mate van sociale controle.
Ook kan het ziekenhuis andere ziekenhuizen in Nederland ontlasten, door niet vier of zes maar bijvoorbeeld
twintig operatiekamers te bouwen zal de efficiency enorm toenemen. Zware operaties en zeer zieke
patiënten die lang opgenomen moeten worden kunnen hier beter verzorgd worden en uitstekend revalideren.
Gedetineerden kunnen zich reeds op het eind van hun straf nuttig maken en wellicht een baan krijgen in
dit polderzorg plan. Zeker, er zullen ook haken en ogen aan zitten, maar zoals de samenleving nu opgescheept
wordt met criminaliteit en een afnemende zorg voor zieken en ouderen is eigenlijk onaanvaardbaar in een
welvaartstaat als Nederland.
Het complex wordt een dorp, een groot dorp. Met alle denkbare voorzieningen die je in iedere gemeente hebt.
Alleen hier doen de mensen het met elkaar. Een openbaar zwembad, een speeltuin, parken, plantsoenen,
bioscoopzalen, winkels, horeca. Het moet er allemaal komen. En het personeel kan er wonen. En gedetineerden
kunnen zich er verdienstelijk maken. Dat kan zelfs in gedeelten waar streng toezicht noodzakelijk is, als
er maar zicht is op een betere situatie.
Ik ben van mening dat als je alle vormen van zorg dichter bij elkaar brengt de ene hand de andere kan
helpen. Ik denk dat het bedrijfsleven hier ook interesse in zal hebben, immers, er moet gebouwd en
geëxploiteerd worden dus wordt er ook geld verdiend.
Niet op de exorbitante wijze zoals dat dikwijls gaat, maar gecontroleerd. Uiteindelijk zal Nederland er
wel bij varen.
Polderzorg, letterlijk
Italiaans ijs
In 1966 scheidden de wegen tussen warm eten en ijs. Riek ging met haar man Rob door met de snackbar en Fred,
de broer van Riek, begon in de Tweede Anjeliersdwarsstraat op 50m2 een ijsfabriekje waar maar net drie
ijsmachines konden staan.
Al snel gingen ze ook aan restaurants en ijssalons leveren.
RING